Kinderknieën

Het is duidelijk inlevingsweek.

Klaas, Lina en ik gingen gisteren op bezoek bij kleine Lisa De Kelver in het ziekenhuis. Een lief klein nog frummelig poppetje, we smolten alledrie. Zelfs Lina trok zich driftig op aan het onderstel van het wiegje, tot we haar optilden om naar het baby'tje te kijken.

Eens buiten marcheerden we op de parking van het UZ (Jette) tussen de auto's, kranen en passanten naar de auto. Een ware cavalerietocht met een huppelig Klaasje (Kijk daar!), een toch wel zwaar Lientje en veel verkeer. Net binnen de 30 minuten gratis parkeren, reden we naar de slagboom. Groot was dus de frustratie toen de wagen voor ons aan een eindeloos manoeuver begon, om het halfweg te staken en te gaan ruziemaken met de stem uit het bakje bij de slagboom.
En jawel, toen het 5 minuten later aan ons was, werd het ticketje geweigerd...

Mindfull als ik ben (NOT) heb ik dan zelf een manoeuver uitgevoerd (vlot, dank u) en keek dan bedachtzaam naar de snoetjes achterin. Ze weer meeslepen naar de balie of ze alleen laten in de auto? Cholera of de pest?

Ik besloot een sprookje op te zetten (CD in de auto: een absolute aanrader!),  gaf elk een plopkoek (ook deel van de auto overlevingskit) en deed de ruiten lichtjes naar beneden voor verse lucht. Na wat uitleg aan Klaas, deed ik de auto op slot en zette het op een rennen, intussen door de regen.

Luttele seconden later begreep ik weer waarom kindjes zo hard wenen als ze op asfalt vallen. Al was het bij mij eerder "G*dverd*mme!" Beetje genânt als je na zo'n vloek wordt 'opgeraapt' door een zwaar gelovig moslimmadammeke. 





De oorlogsknieën van de Mindfulmama



Een strompelloopje en 2,3 euro lichter ben ik toch veilig bij de kindjes in de auto geraakt, die gelukkig vol bewondering naar mijn oorlogswonden keken. Thuis heeft Klaas dan gul met ontsmetting gespoten én mocht ik een plakker van Bert en Ernie.

Dat lucht toch een beetje op.